psychic healingreacties van cliëntenover martinjournalistiek werkfotoserieshome










Ballet voor danser en muur





De één ontwikkelt het lichaam (body building etc.). De ander ontwikkelt de geest.
Martin van der Velde interviewde balletdanser
Hakan Larsson die de ontwikkeling van beiden is aangegaan. Onderhoudend verteld hij hoe hij voorbijging aan tegenslag die aanvankelijk als een hoge muur tussen hem en zijn doel stond.


Wat deed je besluiten een balletdanser te worden?
Het is me eigenlijk allemaal een beetje overkomen. Zo rond mijn twaalfde maakte John Travolta furore met zijn discodansfilms. Ik voelde me toen enorm gefrustreerd, door de uit deze films voortvloeiende dansrage, omdat ik dacht dat ik niet kon dansen. Op die leeftijd hoor je er graag bij, en ik voelde me een buitenbeentje. Vanuit die frustratie ben ik discolessen gaan volgen. In tegenstelling wat ik eerder dacht, bleek ik al snel een goeie danser te zijn. Ik werd heel populair en dat was me wat. Ik zag mezelf evolueren van buitenbeentje naar iemand die er helemaal bijhoort en die zelfs bewonderd wordt. Uiteraard raakte ik verslingerd aan het dansen.

Had je toen al belangstelling voor spiritualiteit?
Op de middelbare school hadden we het vak "religie", waarin alle vormen van godsdienst en religieus beleven aan bod kwamen. Ik was toen 13 jaar oud. Het viel dus vrijwel samen met de ontdekking dat ik goed kon dansen. Terwijl ik een tekst over het hindoeisme aan het lezen was, veranderde duidelijk iets in mijn bewustzijn. Beslist geen inbeelding. Het leek wel of de betreffende passsage met een gele pen gemerkt was. Het betrof een uiteenzetting over reincarnatie volgens de hindoeleer. Voor mij was het een soort van - aha erlebnish-. Zoiets als: "En zo is dat!!!" Een volkomen zeker weten. Ik had geen visioenen zoals dat bij anderen wel eens voorvalt. Het was meer een soort herinnering aan iets wat ik diep in mijn wezen allang wist en me toen weer bewust werd. Sindsdien is dat weten er zonder te twijfelen altijd gebleven. De ziel reist, om zich te ontwikkelen van leven naar leven naar leven en om daarna, tot volledige rijpheid gekomen te zijn, zich los te maken van deze incarnatiecyclus. Heeft deze ervaring je leven beinvloed?
Ja! Het heeft mijn hele leven beinvloed. Ik ben me er van bewust dat ik er een heel andere manier van denken op na houdt dan de meeste andere mensen uit mijn omgeving. In mijn denken is het leven nooit zonder doel. Vanmorgen, was ik op de begrafenis van een nog zeer jonge collega van me. Veel mensen huilden. Begijpelijk, want ze verloren iets heel kostbaars. Als je niet in reincarnatie gelooft, dan is de dood wreed, onbegrijpelijk en definitief. Voor mij, en ik heb dat vanochtend kunnen ervaren, is het geen definitief afscheid. We zullen elkaar in een andere zijnsvorm beslist weer ontmoeten. Het is een hele andere benadering van leven en dood. De dood is een toegangspoort naar een andere staat van zijn evenals geboorte dat is. Verandering! Zoals het leven zelf vele veranderingen inhoud. Maar een definitieve dood of einde dat bestaat in mijn beleven helemaal niet. In mijn bewustzijn betekent de mens en het leven zo oneindig veel meer. En niets wat er in m'n leven gebeurt, is zonder betekenis.

Heb je in je leven nog andere spirituele bewustwordingsmomenten gekend?
Na de discodanslessen ben ik puur voor het plezier op jazzballet gegaan. Daar leerde ik een jongen kennen met wie ik veel over dit soort zaken sprak. We waren beiden 14 jaar, hielden van sporttraining, dans en filosoferen over de zin van het leven en werden dikke vrienden. Hij was een spirituele persoonlijkheid en min of meer paranormaal begaafd. We boomden heel wat af. Hij had een soort lerarenfunctie en wist over dit soort spirituele onderwerpen veel meer dan ik. Wat hij allemaal vertelde, intrigeerde me. Hij scheen mijn hele gevoelsleven van toen te kunnen begrijpen en ik kon met alles bij hem terecht.

Hoe kwam deze vriend aan zijn kennis?
Ik zou het niet weten. Het doet er ook niet toe wie of wat zijn bronnen waren. Ik voelde intuitief aan dat hij voor mij wezenlijke waarheden verkondigde. Die accepteerde ik omdat ik diep in me voelde dat het helemaal klopte wat hij beweerde. Het gaat er om dat de waarheid je bereikt, alleen dat is belangrijk. De bron kan vele vormen en namen hebben, maar is in wezen altijd dezelfde. Hij was in die tijd MIJN bron en maakte me bewust dat het leven meer inhoudt dan ontbijt en de daarop volgende alledaagse routine.

Heeft spritualiteit ook je danscarriere beinvloed?
Zeker! Na op het gymnasium mislukt te zijn, stonden mijn ouders uiteindelijk toe dat ik de balletacademie in Stockholm bezocht. Dat wilde ik al sinds ik het Cullberg Ballet in mijn geboorteplaats had zien optreden. Ik was uitgenodigd door een medewerker van dit vermaarde gezelschap, die ik tijdens mijn toenmalige bijbaantje als kelner in een discotheek had leren kennen. Hij nam me ook mee naar de repetities, waardoor ik plotseling een hele andere danswereld van heel dichtbij leerde kennen. Daarbij werd het me duidelijk dat er met dans nog zo ontzettend veel meer mogelijk is dan het neerzetten van snelle discopasjes. Dans kan een taal zijn waarin je uitdrukking geeft aan innerlijke belevingen. Ik vond het fascinerend en wilde sindsdien balletdanser worden. Om de balletacademie te kunnen bezoeken verhuisde ik van Orebro naar Stockholm. Tegelijkertijd werd ik lid van een spiritistische vereniging. Ze hadden de gewoonte om voor hun bijeenkomsten telkens weer andere mediums uit te nodigen en een daarvan heeft me voortreffelijk geholpen toen ik een enorme toestand op de balletacademie had met een van de leraressen. Zij eiste dat ik op haar manier zou dansen, terwijl ik mijn eigen stijl wilde ontwikkelen. Dat kon ze niet toestaan. Ik moest en zou op haar manier dansen om uiteindelijk als haar eindprodukt, haar schepping afgeleverd te worden. Een marionet met haar merknaam er op. Nou, dat verdomde ik natuurlijk. Er is er maar een die Hakan vormt en dat is Hakan zelf. Goede balletleraren dienen dat proces te ondersteunen. Zij probeerde dat constant af te breken. Het kwam tot heftige botsingen en een onwerkbare situatie. In die periode bezocht ik weer een avond van de spiritistische vereniging. Er was een medium voor die avond uitgenodigd, die mij totaal niet kende en niets over me kon weten. Ze vertelde me met behulp van haar helderziende vermogens het volgende; "Je hebt momenteel te maken met iemand die je ontplooing volkomen blokkeert. Deze persoon vormt een onomkoombaar obstakel en zal geen strobreed aan je toegeven. Er heerst een machtsstrijd tussen jullie en ik moet je adviseren de strijd op te geven. Zij is een muur. Probeer hem om te duwen en het zal je niet lukken. Wees daarom als water. Water duwt de muur niet om, maar al stromend vindt het water haar weg om de muur heen. Probeer je sierlijk om de muur heen te bewegen en laat hem dan voor altijd achter je."



Wat deed je met dit advies?
Ik ben op die lerares afgestapt en haar verteld dat verdere samenwerking onmogelijk was. Ze gaf dit toe en had het waarschijnlijk even moeilijk met mij als ik met haar. Zij gaf les in het derde jaar en ik ben lessen gaan volgen in het tweede jaar.

Moest je dan nog een jaar langer op die school blijven?
Nee. Ik kon mijn derde jaar in het tweede jaar afmaken. In het derde jaar werd uitsluitend jazzballet en moderne dans gegeven. Eigelijk kwam alles goed uit, want in het tweede jaar werd er gedegen klassiek ballet gedoceerd door Vlado een voortreffelijke leraar. Hij leerde me dingen die de vorige lerares me nooit en te nimmer bij had kunnen brengen. Zoals; hoe een mannelijke danser te zijn. Dat kan een leraar die zelf solist geweest is je natuurlijk veel beter bijbrengen dan een gewezen achtergronddanseres. Vlado was in zijn tijd verbonden geweest aan het Cullbergballet. Hij begreep exact mijn benadering van dans en wist dat krachtig te ondersteunen. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken. Hij kon het zo goed begrijpen omdat hijzelf het type ballet had beoefend wat ik me eigen wilde maken. Dus ik was helemaal op de goede plek terrechtgekomen. Geen autoriteitsconflicten en egobotsingen meer. Hij vond het juist inspirerend om mij te helpen en had er duidelijk plezier in als ik vorderingen maakte. Vlado is nog steeds een hele goede vriend en ondersteunt me nog steeds met van alles. We zien elkaar niet veel, maar als we elkaar ontmoeten dan hebben we een heel goed contact. Gelukkig zie ik hem binnenkort weer wat vaker nu ik het dansen in het Scapino Ballet er aan geef voor een contract met het Cullberg Ballet. En aan wie denk je dat ik dat felbegeerde contract te danken heb? Aan Vlado!

Balletdanser zijn is iets zeer tijdelijks. Nu sta je aan de top, maar vanaf je 35ste zal je te oud zijn en worden afgedankt. Vindt je het geen zonde van al die energie die je er nu instopt?
Nee! De tijd die ik er nu in stop, is een investering in mezelf. Eerst om de top te bereiken. Op die top verblijf je inderdaad maar tijdelijk, maar ik wil dat gewoon meemaken en het lijkt me iets fantastisch om daar later aan terug te denken. Zo van; dat heb ik dan toch maar meegemaakt. Verder is het een investering om later een voortreffelijke balletleraar te kunnen zijn. Alle tijd, plezier en energie die ik nu ervaar met het perfectioneren van mijn lijf en mijn dansprestaties zal ik doorgeven aan anderen die dezelfde geweldige ervaringen daarbij kunnen hebben als ik. Het is meer dan een beetje dansen en wat plezier erin beleven. Het is een leefstijl, een filosofie, een kunst, om met je lichamelijke expressie heftige en subtiele innerlijke belevingen in dans uit te drukken en op een publiek over te dragen. Elke keer als het me lukt om door middel van dans iets krachtigs over te brengen dan beleef ik iets...iets...wat niet zo gemakkelijk in woorden te vatten is. Ik communiceer dan haast telepathisch met mijn mededansers en het publiek. Dit overtuigt me ervan dat alles wat ik aan tijd en energie in de ontwikkeling van mijn danskunst investeerd voor 100 % de moeite waard is.

Ben je niet bang om gefrustreerd te raken wanneer je lichaam niet meer wil doen wat jij het opdraagt?
Het zal me echt wel overkomen. Het is een onontkoombaar proces waar je doorheen moet. Afscheid nemen van iets moois en belangrijks in je leven vraagt altijd om een soort rouwproces en zo stel ik me dat ook voor als ik noodgedwongen moet stoppen met dansen. Voor zover ik dat nu kan bekijken, denk ik niet dat me dat al te veel problemen gaat opleveren omdat ik zeer doordrongen ben van het tijdelijke van alles. Het is mogelijk dat ik een balletleraar wordt. Maar ik heb er ook zin in om al dan niet professioneel iets te gaan doen met fotografie. En omdat ik weet ook getalenteerd te zijn in massage, healing en intuitie, is het heel goed mogelijk dat ik me in die richting verder ga ontwikkelen. Het lijkt me namelijk enorm boeiend om via het lijf therapeutisch te gaan werken. Dat ligt in het verlengde van wat ik nu doe. Ik heb namelijk geleerd on via het lijf uitdrukking te geven aan de geest. Misschien zal ik de te grote waarde die ik soms aan uiterlijkheden hecht moeten loslaten. Me niet langer Mister Superman voelen op grond van lichamelijke prestaties, terwijl dat nu toch echt wel lekker voelt. Meer leren werken met mijn innerlijke verworvenheden. Een heel proces van wereldse waarden tegenover geestelijke wijsheden. Loskomen van aardse bindingen. Dat zeg ik nu even heel gemakkelijk, en ik denk dat tegen die tijd wel aan te kunnen. Maar momenteel ben ik daar nog even niet aan toe! Nu is voor mij de volgende fase aangebroken: koffers pakken en afscheid nemen van Scapino en Amsterdam om straks in Zweden in een van de beste gezelschappen te gaan dansen. Een droom wordt waar. Dit is wat ik wilde sinds ik het Cullberg Ballet voor het eerst zag in mijn geboortestad Orebro. Dat ga ik eerst beleven. Wat daarna komt, zie ik dan wel weer. Het heeft geen zin om me er nu al druk over te maken, want de toekomst presenteerd zich uiteindelijk toch in een vorm de je vooraf nooit exact kunt voorzien.






top



copyright Martin van der Velde 2007